• Initiatiefnemers
• Afleveringen
• 1 Arjan
• 2 Monique
• 3 Joke & Bèr
• 4 Peter & Lieke
• 5 Yvonne & Joyce
• 6 Mvr. Birbal
• 7 Harry en Manon
• 8 Lia Franken
• 9 Leo Hulsebos
• 10 Silvia & Saadet
• 11 Zorgteam Elsendorp
• 12 Hetty Slaats
• 13 Gera Soederhuizen

“Het is moeilijk om heel geleidelijk je vrouw en moeder te verliezen”

De vrouw van Peter Goossens heeft de ziekte van Alzheimer. Peter heeft daardoor, heel langzaam, zijn vrouw verloren. “Het is een rouwproces dat jaren duurt,” vertelt Peter. Lieke, de dochter van Peter en Hannie, voelt zich erg verdrietig. Lieke en haar moeder waren een hecht team en deden veel dingen samen. “Ik wil nu graag voor haar zorgen,” geeft Lieke aan. “Dat heeft ze ook altijd voor mij gedaan.”

Als je niet weet wat er aan de hand is
“Mijn moeder heeft sinds haar 54 jaar de ziekte van Alzheimer,” vertelt Lieke. “Al langere tijd, voordat de diagnose werd vastgesteld, merkten we dat er iets aan de hand was.” In augustus 2005 kreeg Hannie diverse onderzoeken van een geriater en een neuroloog. Beiden zijn gespecialiseerd in het onderzoeken en behandelen van mensen met klachten en ziekten die onder andere met ouderdom te maken hebben. Al snel werd de diagnose vastgesteld: Hannie leed aan dementie. Lieke: “vanaf dat moment kreeg mijn moeder de stempel Alzheimer.” 

Een leven als mantelzorger
De situatie van Hannie werd steeds slechter. Van een heel actieve vrouw veranderde Hannie in een gelaten en passieve vrouw. Peter nam steeds meer taken over zoals koken en de boodschappen. Zijn baan, als P&O adviseur bij de politieregio Midden en West Brabant, kwam onder druk te staan. Lieke, op haar beurt, verhuisde op haar 24ste  weer terug naar huis om voor haar moeder te zorgen. “Mijn moeder was heel blij dat ik weer thuis kwam wonen,” vertelt Lieke. “Ze kreeg meer behoefte aan hulp bij het aan- en uitkleden, in bad gaan, wassen en strijken en op bed leggen. Eigenlijk moest er ook echt 24 uur per dag iemand bij haar zijn.”

Een moeilijke beslissing
Uiteindelijk besloten Peter, Lieke en haar broer Dorus, Hannie uit huis te plaatsen. Voor Lieke was dit een heel verdrietige beslissing. “We konden het met z’n drieën niet meer opvangen,” geeft Lieke aan. “Er vielen gaten in onze mantelzorg. Vanuit mijn werk heb ik zorgverlof genomen, maar dit stopte op een zeker moment. De overbuurvrouw nam een stukje zorg voor haar rekening; samen de hond uitlaten, breien of TV kijken. Maar uiteindelijk viel het haar te zwaar. Ook voor mijn vader werd de zorg een steeds zwaardere last. Hij was moe en zijn geduld werd steeds meer op de proef gesteld.” Bovendien kreeg Hannie paniek aanvallen, liep weg en wilde ook niet meer bij Peter slapen maar bij Lieke. “Ik heb dit lang tegengehouden, want als jonge meid ga je niet meer naast je moeder slapen,” vertelt Lieke. Uiteindelijk werd in overleg met haar vader besloten, dat Hannie bij Lieke zou gaan slapen; ze werd direct rustiger en sliep beter. “Mijn moeder was, en is nu nog zo ver als mogelijk, een vriendin voor mij. We deden veel dingen samen; naar het theater, winkelen en praten. Dat ze niet meer thuis kon wonen, viel mij dan ook erg zwaar.”

Uit huis plaatsen via Bopz
De zoektocht naar de beste instantie nam veel tijd in beslag. In mei 2007 werd besloten dat Hannie uit huis zou worden geplaatst. In januari 2008 maakten zij de keuze; het werd verzorgingshuis ‘Oranjehaeve’. Vijf minuten fietsen van het ouderlijk huis. Aangezien Hannie geen goed ziektebeeld had en bleef volhouden dat het goed ging, wilde zij het huis niet verlaten. Zij kon dus ook niet op grond van de  Wopz (Wet Bijzondere opnemingen psychiatrische ziekenhuizen) worden opgenomen. “Dan heb je dus een ernstig probleem,” vertelt Peter. “De noodzaak was vastgesteld, maar Hannie wilde niet meewerken.” Hannie is daarom met een rechtelijke machtiging uit huis geplaatst; onder toeziend oog van een advocaat griffier, een stagiaire griffier, de GGZ en een rechter. “Dat moet het ergste moment uit haar leven geweest zijn,” geeft Peter aan. “Maar ook voor ons. “Toen is er iets geknapt.”

Afscheid nemen van iemand die er nog is
Voor Peter was het moeilijk zijn vrouw te verliezen. Het is een rouwproces dat heel geleidelijk verloopt. “Ik heb er jaren aan kunnen wennen,” vertelt Peter, “maar ik kom niet aan rouwen toe. Ik zie Hannie nog elke dag en kan ook niet aan iets nieuws beginnen. Het is anders dan bij overlijden.” Anderzijds heeft de ziekte van Hannie het gezin dichter bij elkaar gebracht. Het is fijn om met z’n vieren bij elkaar te zijn. En ‘houden van’ krijgt weer opnieuw betekenis; de zorg valt weg en daardoor komt de liefde weer terug. “Mijn moeder is veel rustiger geworden en weer opnieuw verliefd op mijn vader,” vertelt Lieke. “Dat zit er gelukkig nog steeds.” In ‘Oranjehaeve’ gaat het goed met Hannie. Er is structuur en alles is geregeld op uur en tijd. Het liefst gaat Lieke elke dag naar haar moeder. “Naast haar bezoeken, was ik ook regelmatig haar haren en doe haar in bad,” vertelt Lieke. Maar ze moet ook weer het gewone leven oppakken, en rust zien te vinden. “Gelukkig mogen we binnen lopen wanneer wij dat willen,” aldus Lieke.

Steun en begrip vanuit de omgeving
De vriendinnen van Lieke hebben haar in de steek gelaten. En een vriend heeft ze ook niet meer; hij begreep niet dat Lieke naar huis ging om bij haar moeder te slapen. “Op een gegeven moment merk je dat mensen je in die zin in de steek laten en ze geen contact meer willen. Ze gaan liever om met vrienden die geen problemen hebben, dan met iemand die wel veel zorgen heeft thuis. Dat gaat heel geleidelijk, dat sluipt erin,” vertelt Lieke. “Ik koos echt voor mijn familie, voor mijn moeder.” De verwerking hebben Peter en Lieke zelf gedaan. Peter en Lieke lijken op elkaar; aan een woord en een blik hebben ze genoeg. Praten doen ze niet met elkaar. Steun en hulp heeft Lieke wel gehad van de neef van haar vader. “Hij luistert naar me en zegt; Lieke, nu ben je er wel klaar mee,” vertelt ze. Hij werkt in de zorg en begrijpt waar Lieke het over heeft. Peter heeft gedurende de zorg veel respijt gehad van zijn werkgever. De steun en het begrip van zijn collega’s en de politieorganisatie heeft hij als zeer positief ervaren; wat dat betreft had hij het niet beter kunnen treffen.

De toekomst
Hannie is steeds meer en meer een patiënt geworden. In een half jaar tijd is zij snel achteruit gegaan. “Het is een moeilijk moment als je ziet dat je moeder achteruit gaat. Je kunt geen echte gesprekken meer voeren en je hebt niemand meer waarbij je kunt aankloppen.” Lieke neemt veel van de zorgtaken voor haar rekening. Ze probeert zo haar vader ook te ontzien. “Ik heb er veel voor moeten laten,” sluit Lieke af, “maar ik zou het zo weer doen.”

www.alzheimer-nederland.nl
www.benjaminendeanderen.nl