• Initiatiefnemers
• Afleveringen
• 1 Arjan
• 2 Monique
• 3 Joke & Bèr
• 4 Peter & Lieke
• 5 Yvonne & Joyce
• 6 Mvr. Birbal
• 7 Harry en Manon
• 8 Lia Franken
• 9 Leo Hulsebos
• 10 Silvia & Saadet
• 11 Zorgteam Elsendorp
• 12 Hetty Slaats
• 13 Gera Soederhuizen

“Een bejaardenhuis voor moeder was geen optie. Dat nooit!”

De moeder van Bèr Bakers is 82 jaar en is dementerend. Daardoor kan ze moeilijk zelfstandig blijven wonen. Om de zorg voor moeder zo optimaal mogelijk te laten verlopen, hebben Joke en Bèr een mobiele woning in hun tuin laten plaatsen.  “Voor ons en voor haar is er nu een ideale situatie,” vertelt Bèr.


De zorg voor zijn moeder
“Mijn moeder is nu twee jaar alleen en erg vereenzaamd sinds de dood van mijn vader,” vertelt Bèr. Zijn moeder woonde zelfstandig op een appartement, in de buurt. De thuiszorg kwam regelmatig langs om moeder te verzorgen. Maar
op een zeker moment ontstond door haar dementie een levensgevaarlijke  situatie; zij liet een aantal malen de hulpverleners voor een gesloten deur staan.
Ook Joke en Bèr gingen vaak kijken, maar dit werd erg bezwaarlijk. De combinatie met hun werktijden brak ze op. Een bejaardenhuis voor moeder was geen optie. “Dat nooit!,” zegt Bèr. “De ervaringen met mijn vader wil ik nooit meer meemaken.” Vanuit zijn immobiliteit ging zijn vader van de dagverpleging uiteindelijk volledig in verpleging. “We troffen mijn vader een keer in de takels, in z’n blootje, helemaal bevuild. Zo’n situatie wil je nooit meer meemaken,” vertelt Bèr. Ondertussen hadden ze voor moeder, via Thuiszorg GGZ, een plaats gekregen in een verzorgingshuis. “Toch meer luxe en met meer privacy,” aldus Bèr, “maar niet onze wens.”

Mantelzorgwoning in de tuin
Bij toeval zag Bèr een artikel in de krant over woonunits in de tuin en dacht; “Dit is de oplossing”. “We hebben direct contact opgenomen met de woningbouwvereniging,” vertelt Bèr,  “maar mijn moeder nog niets verteld. Eerst maar eens kijken hoe alles gaat lopen.” Gedurende anderhalf jaar werden Bèr en Joke van het kastje naar de muur gestuurd. De woningbouwvereniging was geschrokken van de grote belangstelling en had het plan teruggegeven aan de ontwerper. Vervolgens ontmoette de broer van Bèr een vertegenwoordiger van Pasaan & De Meeuw. SP wethouder Hans Marten Don raakte enthousiast. “Don komt uit de zorgwereld en is oprecht begaan. Via de WMO is het geregeld en toen ging het in een stroomversnelling,” aldus Bèr.

Een leven als mantelzorger
De plaatsing van de unit in de tuin was een zeer spectaculaire gebeurtenis. Het is een zelfstandige woning, met eigen water en stroom. “Wij noemen het ons hutje,” lacht Bèr. “En het mooiste moment was, toen mijn moeder voor de allereerste keer de woning zag. Dat menske was zo blij, zo content en zo tevreden. Dat was fantastisch!” Aldus Bèr. “Ik zie het als een voorrecht dat we dit zo mogen bouwen,” vertelt Joke. “Ik vind het fijn als mensen zorg nodig hebben, dat je die dan ook kunt geven. Want mantelzorgen doe je vanuit je hart en niet vanuit je hoofd.” Vanwege haar dementie wordt de relatie met moeder ook anders. Ze kunnen haar niet meer behandelen als een volwassene. Meer als een kind wat je sancties oplegt; ‘als je je brood niet opeet, gaan we niet wandelen.’ “Dat is treurig,” vertelt Bèr. “Joke gaat er beter mee om. Ik val uit en verlies mijn geduld.” Zijn moeder kent ook alleen de meisjes van de thuiszorgorganisatie. Zij zijn een belangrijke houvast voor haar. De kleinkinderen kent ze niet en haar schoondochter spreekt ze aan met U. “Ze hecht zich dan ook erg aan mij,” aldus Bèr.
 

Hulp vanuit instanties
De mantelzorgunit in de tuin huren Bèr en Joke van de woningbouwvereniging. “Dat kost mij niets,” legt Bèr uit. Zijn moeder betaalt per maand 580,00 euro huur en ontvangt tevens 300,00 euro huursubsidie. Netto betaalt zij dus per maand 280,00 euro huur met een krap inkomen van 1.000,00 euro. Daarnaast hebben zij de huur van de tuin. “Voor stadse begrippen hebben we een royale tuin, vertelt Bèr. “Dat moet ook wel, anders was het niet mogelijk.” Na het  overlijden van moeder gaat de mantelzorgunit weer in de takels. Plaatsing- en herplaatsingskosten zijn voor de gemeente in het kader van de WMO.  


Begrip en steun van familie
Bèr en Joke hebben twee kinderen. Die hebben het er niet makkelijk mee. Ze worden niet betrokken in de zorg, dat hoeven ze niet. “Onze dochter vraagt wel eens: Wordt het niet te veel voor jullie?” Ze zit in de verpleging en woont nog thuis. Soms is er sprake van concurrentie tussen dochter en oma. “Ze krijgt genoeg aandacht,” geeft Joke aan. “En de tuin is ook groot genoeg.” Wel geven Bèr en Joke aan dat het belangrijk is er beiden achter te staan. “Je moet er alles voor over hebben,” vertelt Bèr. “Ook aandacht. We kunnen met vakantie niet weg, maar we hoeven ook niet persé weg. Vakantie is ook: niets hoeft! Niet hoeven werken is ook vakantie.” Volgens Joke is het maken van duidelijke afspraken en elkaars mening respecteren erg belangrijk. “Ga elkaar niet afvallen als je duidelijk aangeeft dat je iets niet wilt doen.” Dat geldt zeker voor de kinderen. Zij nemen oma soms mee uit wandelen. “Dat zullen wij nooit aan hen vragen,” vertelt Joke. “Dat moet vanuit henzelf komen.”

De toekomst
Mensen uit de omgeving en collega’s reageren wisselend. “Ze verklaren je voor gek en zeggen; ‘daar heb je toch verpleeghuizen en professionals voor?’. Maar even later hoor je vervolgens; ‘ik zou het ook wel willen.’ Anderen hebben wel respect, maar zouden het zelf niet kunnen. Die zijn tenminste eerlijk,” vertelt Joke. “Wij zijn ouderwets. En ik vind dat heerlijk.” Hun grote wens is dat ze niet in een verpleeghuis komt. Met de regelgeving van de gemeente en een voorruitakkoord (onder bepaalde voorwaarden wordt expliciet een tijdelijke goedkeuring afgegeven) via het WMO loket, is er een ideale situatie ontstaan voor Bèr, Joke en moeder. “Onze situatie is nu nog experimenteel, maar als het aan de gemeente ligt wordt het structureel,” aldus Bèr.

www.eindhoven.nl
www.wooninc.nl
www.pasaan.nl