Monique Meesters, 42 jaar, uit Rosmalen
“Ik denk niet dat ik hem ooit laat vallen, never, niet!”
Monique Meesters is getrouwd met Frank en samen hebben zij twee kinderen; Mark van 12 jaar en Pim van 8 jaar oud. Frank heeft twee jaar geleden een herseninfarct gehad en is daardoor gedeeltelijk verlamd geraakt. Dit veranderde het gezinsleven compleet. Als gezin functioneren gaat dan ook moeizaam. “Ik mis mijn Frank,” vertelt Monique. “We deden alles samen, maar dat is weg. Ook Mark en Pim missen hun pappa.”
Een ingrijpende gebeurtenis
Frank is persoonlijk veranderd. “Hij is impulsief geworden en snel geďrriteerd, omdat hij niets meer kan,” legt Monique uit. Vroeger was Frank iemand anders. “Hij speelde vaak met de jongens en hielp mij met veel dingen,” vertelt Monique. Maar dat is allemaal veranderd. Na zijn verblijf in het ziekenhuis kreeg Frank revalidatie. “Vijf maanden heeft zijn revalidatie geduurd,” vertelt Monique. “Het gaf Frank nog wel hoop, maar veel heeft het niet geholpen.” Mark, de oudste zoon, begrijpt alles gelukkig wel veel beter dan Pim, de jongste. Maar beide jongens missen hun vader. Monique wil graag de harmonie in haar gezin terug. “Net als samen eten. Dat doen we niet meer. Eerst eten de kinderen, en dan eten wij.”
Een leven na de hersenbloeding
“Als iemand een herseninfarct krijgt, dan is de partner ook patiënt,” vertelt Monique. “Want die treft het net zo hard. Alleen besef je dat in het begin niet. Je denkt; Ach, het valt allemaal wel mee.” Zowel Monique als Frank kregen samen professionele hulp en werden bijgestaan door een psycholoog. “Alleen de kinderen niet,” vertelt Monique, “die vielen daar buiten.” In het revalidatiecentrum werd aan Frank gevraagd; waarom ben je hier en wat wil je bereiken? “Voetballen met de jongens,” blikt Monique terug, “dat was zijn wens.” Monique leefde in die tijd alleen met de kinderen. Het was moeilijk om naar Frank te gaan. De kinderen wilden niet meer mee; pappa huilde alleen maar. Veel bezoek werd overgenomen door grootouders, familie, vrienden en buren. Daar heeft Monique veel steun van gehad. En nog, na zoveel jaren. “Ik heb goud om mij heen,” vertelt Monique.
Wat mantelzorgen met je doet
“Het is voor mij vanzelfsprekend om voor Frank te zorgen,” aldus Monique. Ze weet dat Frank haar nodig heeft. Maar Monique is ook direct en Frank moet veel zelf doen; zelf douchen en aankleden. “Soms help ik hem wel. Hij heeft er tenslotte ook niet om gevraagd om zo te zijn,” vertelt Monique. Het meeste mist ze de geborgenheid, de intimiteit en lichamelijkheid. Monique is 42 jaar en Frank is 47 jaar. Ze zitten in de bloei van hun leven. “Ik mis veel,” vertelt Monique. “Ik moet toch wel van hem houden, want anders hou ik dit niet vol.” Monique is tevens heel helder een duidelijk naar Frank toe. Hij moet zelf dingen regelen en organiseren. Vroeger zaten ze samen op één lijn. Frank zorgde voor veel zaken, bijvoorbeeld de financiën, en regelde alles. “Dat was zijn kindje,” geeft Monique aan. “Nu interesseert het hem nauwelijks meer.” Tegenwoordig zijn de rollen omgekeerd. Frank is afhankelijk geworden van Monique. “Sterke vrouw ben jij,” vertelt Monique, “krijg ik wel eens te horen uit mijn omgeving. Dat doet mij goed; het gevoel dat mensen aan je denken.”
Steun vanuit de omgeving
Frank was ICT medewerker bij Essent. Nadat Frank was gerevalideerd, hebben zijn collega’s hem een tijdje op sleeptouw genomen. Zij bereidden de zaken zodanig voor, dat Frank er mee verder kon. De betrokkenheid van het bedrijf was groot. Maar onlangs hebben ze te horen gekregen dat dit wordt gestopt. Het kost te veel tijd. “Hij is nu volledig arbeidsongeschikt,” vertelt Monique. “Zijn werk was zijn alles; er sterft weer een beetje.” Monique en Frank worden zowel gezamenlijk als afzonderlijk opgevangen door de stichting VLG, ‘Voorzieningen Lichamelijk Gehandicapten’. Deze stichting ondersteunt mensen met een lichamelijke of meervoudige handicap bij het wonen en hun dagbesteding. Monique krijgt tevens hulp van haar moeder en schoonmoeder. “Ik heb hulp gezocht om ook energie te sparen,” vertelt Monique. “De hulp die mensen mij aanboden, heb ik dan ook volledig gepakt.”
Het dagelijks leven
Als gezin functioneren gaat moeizaam. Als gelijkwaardige opvoeders opereren is moeilijk, omdat Frank de kinderen niet altijd meer begrijpt. De oudste komt ook in de puberteit en geeft zijn vader – zoals alle pubers - ook grote monden. Maar tegelijkertijd heeft hij ook vaak verdriet omdat hij zijn vader mist. Dan zegt hij tegen Monique; “mamma, het is alsof ik in een nachtmerrie zit, en dat ik niet wakker wordt.” Monique heeft het daar erg moeilijk mee. “Mijn kinderen zijn het belangrijkste voor mij, zij zijn mijn eigen bloed.” Alles is anders geworden en Monique moet veel alleen doen. Ze heeft nooit vakantie en moet ervoor zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft. Soms gaat ze wel eens alleen op vakantie, met een vriendin. Maar als ze weer thuis is, is het weer hetzelfde. Het gaat nooit meer weg. Monique: “Soms denk ik wel eens; was het maar anders. Een jong gezin zoals wij in deze situatie, daar kies je niet voor.”
De toekomst
Gelukkig heeft Monique haar werk. Ze werkt drie dagen per week bij Essent. “Mijn werk daar is mijn hemel op aarde,” vertelt ze. “Daar ben ik gewoon Monique.” Ook heeft ze gezocht naar gezinnen in vergelijkbare situaties. Café ‘Brein’ is een ontmoetingsplaats voor soortgelijke mensen of gezinnen. Bovendien heeft Monique ook erg veel steun aan haar moeder. Die begrijpt haar gelukkig goed. Over de toekomst denkt Monique nog na. “Ik hoop dat Mark en Pim gelukkig worden,” vertelt ze. “Ikzelf huil nog veel en denk dan: is dit mijn leven? Ik moet nog 50 jaar zo verder.” Desondanks heeft ze ook veel veerkracht en gaan ze gewoon verder. Monique en Frank besloten om hun huis beneden te verbouwen. Het is goed als iedereen straks zijn eigen plekje heeft, om zich terug te trekken.
Bekijk de uitzending
U kunt hier de uitzending bekijken.
Links
www.s-hertogenbosch.nl
www.hersenletsel.nl
Reacties
Berichten 1 tot en met 3 van totaal 3
Ron nvt :: Wednesday, 29-10-08 12:22
Hoi Moniqeu ik heb respect voor u in deze moeilijke situatie ,ik heb ook een vrouw die ziek is maar alles nog goed kan.En ja het valt vaak niet mee deze plots veranderde leef situatie !!!ik wens u en U kinderen veel geluk in de toekomst toe mvg Ron
franca korver :: Saturday, 11-10-08 00:27
hallo monique ik wil jullie heel veel sterkte wensen mijn man heeft twee jaar geleden ook een hersenbloeding gehad en is ook een halfjaar in een revalidatie centrum geweest dus ik weet wat je doormaakt mijn kinderen zijn gelukkig al wat ouder en zelfs die kunnen het niet vatten laat staan die van jullie maar ja je moet verder je hebt geen keus maar het is zwaar jou verhaal greep me zo aan want het zou zo mijn verhaal kunnen zijn dus meid hou vol je staat er niet alleen voor heel veel sterkte voor jullie allemaal en een pluim voor jou je bent een kanjer vriendelijke groetjes van ons
Jan Vugts :: Thursday, 11-09-08 22:56
Ik ken beiden een beetje uit het (vroegere) Bossche uitgaansleven, Monique wat beter als Frank. Beiden vrolijke leeftijdsgenoten.
Ik zag toevallig een deel van de uitzending donderdag 11 september, en heb een uur later alles bekeken.
En plots herinnerde ik me de zeer aangrijpende beelden van Frank na zijn infarct in een Bosch cafe, toen ik er getuige was hoe hij weer poogde te darten, wat hij volgens mij voorheen ook zo graag deed. Vrienden hielpen hem, maar het ging helaas zeer moeizaam.
Ik dart bijv. zelf met vrienden nog vaak en heel graag, en deze uitzending doet je dan ook weer beseffen hoe blij je moet zijn als je alles kunt en mag doen.
Ik heb zeer veel respect voor zowel Monique als Frank, zoals zij hun best (moeten) doen om toch als gezin door te gaan, en wens hen beiden, en hun beide jongens heel veel sterkte en hopelijk ook nog veel geluk.
Het allerbeste,
Jan(tje) Vugts
