• Initiatiefnemers
• Afleveringen
• 1 Arjan
• 2 Monique
• 3 Joke & Bèr
• 4 Peter & Lieke
• 5 Yvonne & Joyce
• 6 Mvr. Birbal
• 7 Harry en Manon
• 8 Lia Franken
• 9 Leo Hulsebos
• 10 Silvia & Saadet
• 11 Zorgteam Elsendorp
• 12 Hetty Slaats
• 13 Gera Soederhuizen

“In onze cultuur is het heel moeilijk om hulp te vragen.”

De term Mantelzorg is in de Turkse gemeenschap niet erg bekend. Meer nog dan autochtonen, vinden allochtonen het vanzelfsprekend voor hun naasten te zorgen. Veel allochtonen weten niet dat er in Nederland vrijwillige en professionele steun en hulp voor mantelzorgers is. Silvia Maasheuvel en Saadet Buyükkaya zetten zich als vrijwilliger en professional in, om de positie van allochtone mantelzorgers te verbeteren.  

Eigen ervaring
Silvia Maasheuvel heeft twee zonen. Voor een van haar zonen zocht Silvia ondersteuning bij de organisatie Dichterbij. Silvia kreeg hulp bij de opvoeding. Deze heeft met name structuur aangebracht in haar gezinssituatie, die door omstandigheden rommelig was geworden. “Uiteindelijk zag ik het zelf ook in,” vertelt Silvia. “Ik heb daarom veel aan de ondersteuning gehad.” Mensen uit haar omgeving zagen de veranderingen in haar gezin en vroegen haar: ‘hoe doe je dat?’ Silvia: “ik heb de weg naar de hulpverlening goed bewandeld en ben daar heel open over gaan praten.”

Schaamte en taboe
“Alles wat tussen je oren zit, is in onze cultuur taboe,” vertelt Silvia. “Alleen wat zichtbaar is, is niet taboe.” Heel langzaam is Silvia in haar rol als mantelzorger gegroeid. Gehandicapte mensen komen in de Turkse gemeenschap veel voor vanwege het uithuwelijken aan familie. In haar directe omgeving zag Silvia dat gehandicapte mensen, uit schaamtegevoel,  werden verstopt en verborgen gehouden. “Ik vond dit niet normaal en moest iets doen,” gaat Silvia verder. Zij organiseerde een bijeenkomst om deze situaties openbaar te maken en het taboe te doorbreken. Gelukkig pakte de gemeenschap dit goed op; iedereen was enthousiast.

Onbekend met hulporganisaties
In de allochtone gemeenschap is het zorgen voor je naasten vanzelfsprekend. “Je moet wel voor je familie zorgen,” vertelt Saadet, die werkzaam is bij de organisatie Dichterbij, “anders ben je een slechte moeder of een slechte dochter.” Vanuit die achtergrond gaan de mensen niet op zoek naar andere mogelijkheden. Bovendien kunnen ze dat ook niet vanwege de taboesfeer en het schaamtegevoel. Saadet: “we hebben zoveel organisaties in onze maatschappij bedoeld voor deze situaties, maar daar wordt door deze grote groep allochtonen geen gebruik van gemaakt. Dit komt omdat ze niet op de hoogte zijn van de organisaties.”  
 
Geloofsovertuiging
Allochtonen zien het hebben van een gehandicapt kind als een straf van God. Vanuit hun cultuur en geloof denken ze dat deze straf te maken heeft met iets dat zij gedaan hebben. Daarom is het zorgen voor een gehandicapt kind ook vanzelfsprekend en is het bovendien heel moeilijk om hulp te vragen. Saadet: “de Imam speelt een grote rol in het overtuigen dat het géén straf is van God. Nu meerdere Imams mij hebben vertelt dat het niet in de koran staat en het ook geen schande is hulp in te schakelen voor je kind, kan ik ook overtuigd tegen de mensen zeggen ‘dat is niet waar!’ Vervolgens zie ik dan een andere blik in hun ogen.”

Verschillen in cultuur
Allochtonen zijn vaak geneigd een slachtofferrol aan te nemen, als er geen oplossing komt voor het probleem wat ze hebben. Silvia probeert ook dit gedrag te doorbreken. “De slachtofferrol probeer ik om te draaien naar een actief, zoekende rol,” vertelt Silvia. “De taal mag bijvoorbeeld geen reden zijn om niet om hulp te vragen. Geen enkele instantie heeft gezegd dat allochtonen de Nederlandse taal niet mogen leren.” Veelal ligt daar ook de reden dat Nederlandse hulpverleners en allochtonen elkaar niet begrijpen. Saadet: “Gelukkig zijn er nu wel projecten die speciaal allochtonen medewerkers in dienst nemen. Zij kunnen deze groep mensen in hun eigen taal informeren.”

De toekomst
Nederlandse hulpverleners verwachten vaak te veel van allochtonen ouders. De ouders zijn bang dat hun kind wordt afgenomen of sterk veranderd. Dit wordt veroorzaakt door onwetendheid en een achterstand in ontwikkeling. “Allochtonen hebben langer tijd nodig om taboes te doorbreken door cultuur en geloof,” vertelt Silvia. “Door de ouders te informeren kunnen wij een verschil maken voor de toekomst.” Langzaam zien Silvia en Saadet vooruitgang en boeken zij successen. Het feit blijft dat een kind met een verstandelijke beperking 40 keer meer voorkomt bij allochtonen dan bij autochtonen. De reden hiervoor is bekend; trouwen binnen families. “Iedere moeder die ik kan overtuigen haar dochter niet uit te huwelijken aan familie om financiële redenen, stelt mij tevreden,” vertelt Silvia tot slot.

www.dichterbij.nl
www.mee.nl
www.dunyazorg.nl